ตุ่นทะเลพเนจร

มาลัยวาง ประณตน้อม ลงกราบ

ซึมซาบระลึก คุณผู้สั่งสอน

ดูแลศิษย์ พากเพียร มิสั่นคลอน

ประนมกร กราบแนบ เท้าคุณครู

 แม้ว่าวันคืนที่ผมได้ใช้ชีวิตในโรงเรียนตลอดช่วงประถมจนถึงมัธยมปลาย จะผ่านเลยมาหลายปีแล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่ผมมักจะนึกถึงเมื่อคิดถึงโรงเรียนก็คือ บรรดาคุณครูที่คอยสั่งสอนผมมาตั้งแต่เยาว์วัย

กว่าจะได้รู้ว่าสิ่งที่พวกท่านพร่ำสอนผมมานานแสนนาน นั้นเป็นประโยชน์มากแค่ใหน ก็ตอนที่ผมได้ออกสู่โลกที่กว้างขึ้นมาจากรั้วในโรงเรียนแล้ว...

ทุกครั้งที่ผมไม่ว่าจะทำงาน มีปัญหา ต้องแก้ปัญหา สิ่งที่ช่วยให้มันผ่านพ้นมาได้ทุกครั้งก็คือคำสั่งสอนของครูทุกๆท่านในรั้วเขียวม่วงแห่งนั้น

ทุกครั้ง ที่ผมได้กลับไปเยี่ยมพวกท่านในโอกาสต่างๆที่โรงเรียน ผมรู้สึกประหลาดใจ ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ใหน ครูท่านก็ไม่เลยลืมลูกศิษย์เลยแม้แต่น้อย

อยากจะขอบคุณท่าน ที่ช่วยสอนสั่งวิชา

อยากจะขอบคุณท่าน ที่ช่วยอมรมบ่มนิสัย

อยากจะขอบคุณท่าน ที่เมตตาต่อศิษย์ตลอดมา

คงยากที่จะหาสิ่งใดมาแทนพระคุณ นอกจากที่เราจะทำตัวเป็นคนดีของสังคม ทำประโยชน์ตอบแทนสังคมดังที่ท่านได้ให้ความรู้เรามา....

รำลึกอดีตที่พ้น                    ผ่านผัน เลยมา

เติบกล้าเป็นผู้เพียร              อ่านรู้

เพราะคุณครูนั้นเล่า             สอนสิ่ง ดีงาม

หาใดจะเทียบน้อม               แทนสิ้น พระคุณ

เคยมีคนกล่าวไว้ว่า คำว่า"ครู"กับ"อาจารย์"นั้น แตกต่างกันตรงที่ว่า บุคคลทั้งสองนั้นแม้จะมีความรู้ความสามารถเหมือนกัน แต่คนที่เป็น"ครู"นั้น นอกจากจะถ่ายทอดวิชาความรู้แก่ศิษย์แล้ว ยังต้องสั่งสอนศิษย์ให้เป็นคนดีด้วย ให้ศิษย์เป็นผู้ที่คิดเป็น ทำเป็น และกล้าที่จะออกสู่โลกภายนอกเพื่อไปเป็นคนดีของสังคม

แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด...พระคุณครูที่ได้สั่งสอนผมมานั้น จะอยู่ในใจเสมอมิเสื่อมคลาย

ขอบคุณครับ...คุณครู