ตุ่นทะเลพเนจร

วันนี้ผมต้องตื่นแต่เช้า เช้ากว่าปกติ...

ดังนั้นวันนี้ผมจึงไม่มีโอกาสให้เสียงของแตรปลุกได้ปลุกผม ในขณะที่ผมกำลังจะลงมารับประทานอาหารเช้า เสียงแตรก็บรรเลงเพลงปลุกตามเวลา

‘แตรปลุกมันเสียงนี้เหรอวะ?’ ผมคิดในใจ

และไม่นานผมก็พบว่า แตรปลุกที่ปลุกผมอยู่ทุกวันมันเป็นเสียงนี้จริงๆ...แต่ผมไม่เคยที่จะตั้งใจฟัง

นักเขียนที่ผมชื่นชอบคนหนึ่ง เคยเขียนไว้ในคอลัมน์ของเขาว่า

‘ถ้ารักใคร ให้ใช้ หู’ ในการฟัง ในทุกๆสิ่งที่เขาพูด เพราะมันล้วนแต่มีความหมาย และเป็นจุดเริ่มต้นของการเข้าใจซึ่งกันและกัน

‘หากเราไม่ฟังวันนี้ วันหน้าอาจจะไม่มีโอกาสฟังแล้วก็ได้’

ความหมายดีเลยทีเดียว

เมื่อคืนวาน ผมพึ่งทะเลาะกับเพื่อนเรื่องงาน ด้วยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ประหนึ่ง คงเพราะผมเริ่มหงุดหงิด กับการอดหลับอดนอนมาได้สองอาทิตย์เต็มๆแล้ว ประกอบกับเพื่อนมันก็คงร้อน ที่โดนเร่งรัดงาน

ในกรณีนี้ ทั้งผมและเพื่อน ต่าง ‘ฟัง’ สิ่งที่อีกฝ่ายพูดอย่างชัดเจน

แต่ว่ามันคงไม่เข้าหู ซึ่งพอไม่เข้าหู ‘กูก็จะพูดใหม่’ ซึ่งพูดไปๆ ความบรรลัยก็เริ่มเกิด จนต้องถกเถียงกันจนไม่เป็นอันทำงาน

และเรื่องก็จบโดยที่เพื่อนผมพูดตัดบทแล้วก็เดินออกไป

ปล่อยให้ผมทำงานต่อด้วยความหงุดหงิด

...จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ผมก็ยังทำงานต่อด้วยความหงุดหงิด จนเพื่อนผมเดินกลับมาปริ้นท์งานที่ห้อง

“ทำอะไรอยู่วะ?”

“ทำงานเดะ...”

หลังจากนั้นมีเพียงความเงียบที่ดำเนินต่อไป ทั้งผมและเพื่อน ต่างคนก็ต่างทำงานของตัวเอง ทั้งๆที่ทั้งคู่ช่วยกันทำงานชิ้นเดียวกัน

ผมว่า...นอกจากเสียงพูดที่คนเราควรรับฟังจากคนรอบข้าง

บางที...เราก็น่าจะฟังเสียงเงียบบ้างก็น่าจะดี

“เพราะบางที การพูดออกมามากเกินไป ใจเราก็จะไม่เหลืออะไรไว้เลย”

เรื่องบางเรื่อง เก็บมันไว้ในใจบ้างก็ได้

------------------------------------------------------------------

อันนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทความที่ผมทำ เพื่อเตรียมไว้ลงวารสารโรงเรียนของปีนี้

แล้วเสร็จเมื่อใหร่จะทยอยเอามให้อ่านกันเรื่อยๆนะครับ

me\คืนนี้ต้นฉบับไม่เสร็จไม่เลิก