วันนี้...
 
ผมนึกถึงรูป เก่า เก่า ที่เคยวาดไว้ในสมุดบันทึกของผม ผมจึงรื้อห้องที่แสนจะรกเพื่อค้นหามัน
แต่ทว่า...
 
 
 
 
สมุดที่ผมพบกลับเป็นเล่มนี้...

 
 
ผมไล่เปิดไปอย่างผ่านๆ เพื่อค้นหารูปที่ผมต้องการอย่างรวดเร็ว แต่ผมก็ไม่เจอรูปที่ต้องการ

 
 
 
 
 
และในตอนที่ผมกำลังจะปิดสมุดนั้นเอง ผมก็พบกับข้อความที่ทำให้ผมปิดมันไม่ลง
 
 
 
 
 
 
 

 
 
"ความน่ากลัวของความเคยชิน ก็คือการลืมถึงความสำคัญของมัน"

 
ขอความที่ตัวผมเองเคยเขียนไว้เมื่อหลายปีก่อน ที่หน้าแรกของหนังสือเล่มนี้ ทำให้ผมขนลุก
 
ผมเกือบลืมไปแล้วว่าสมุดเล่มนี้เป็นสมุดบันทึกเล่มแรกของผม และข้อความที่เขียนไว้ผมเขียนเพื่อย้ำเตือนตัวเองว่า "อย่าลืมที่จะเขียน"
 
 
 
 
 
 
 
 
ผม ค่อย ค่อย เปิดสมุดเล่มนี้อีกครั้งอย่าง ช้า ช้า และผมก็ได้พบว่า...
 
 
แม้สิ่งที่บันทึกมันจะไร้สี แต่ความรู้สึกในทุกครั้งที่มองมันกลับเต็มไปด้วยสีสัน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แม้จะต้องเรียนอยู่ ทุก ทุก วัน ในสมุดก็เต็มไปด้วยความฝันที่พร้อมจะออกเดินทาง
 
 
 
 
 
 
 
 
"ดีแล้วไอ้หนุ่ม ที่เอ็งหัดเที่ยวแบบนี้ ดีกว่ากินเหล้าเข้าผับเยอะ
แต่อย่างหนึ่งที่อยากให้หนุ่มจำไว้ก็คือ เราไปเที่ยวที่ไหน เราควรจะดูให้ถึงรางเหง้าของตนเอง..."
 
และทุกครั้งที่กลับมา ก็มักจะได้เรื่องราว ดี ดี จากมิตรเดินทางบันทึกไว้ทุกครั้ง
 
 
 
 
 
 
 
 
 
หรือแม้แต่ตอนที่เราเคยเศร้า(อกหักครั้งแรก) สมุดเล่มนี้ก็ช่วยเราระบายความเหงาโดยเล่าเป็นนิทาน
 
 
 
 
 
 
 
 
 

“Focus on the journey, not the destination. Joy is found not in finishing an activity but in doing it.”

greg anderson
 
และเมื่อต้องเจองานหนักที่ชวนให้ท้อ สมุดเล่มนี้ก็มีคำคม ดี ดี ที่คอยให้กำลังใจทุกครั้ง
 
 
 
 
 
 
 
ทุกวันนี้ ผมลืมไปแล้วว่าความสุขของการบันทึกคืออะไร
 
การบันทึก ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องราว ไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่
 
แต่เราควรจะบันทึกไว้ เพราะเรามีเรื่องอีกมากมายที่ควรจำ
 
และถึงแม้มันจะไม่ยิ่งใหญ่ แม้มันจะเป็นเพียงแค่เศษ เล็ก เล็ก ของความคิด
 
แต่เมื่อเรากลับมาเปิดอ่าน สิ่งเหล่านี้นั้นแหละที่จะเป็นปุ๋ยชั้นดีให้กับเมล็ด เล็ก เล็ก ที่เราเรียกว่า
 
 
 
"แรงบัลดาลใจ"
 
 
 
 
 
ผมคิดว่า...ผมน่าจะหาสมุดบันทึก ดี ดี อีกสักเล่ม
 
ดีอย่างไรนะเหรอครับ?
 
ขอเป็นสมุด เล็ก เล็ก ที่เขียนด้วยดินสอติดก็พอแล้ว
 
^_____^
 
 
ขอบคุณทุกท่านที่ตามอ่านครับ
 

Comment

Comment:

Tweet

สมุดบันทึกเล่มแรกของเราไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะมีทั้งรักแรกที่ตัวเองเกลียดสุดๆ กับเรื่องรักสามเส้า ที่คิดว่า ตอนนั้นเราทำตัวแย่สุดๆ แล้ว
.... ชอบบันทึกเล่มแรกของคุณตุ่นทะเลนะคะ น่ารักดี ^^

#3 By JMLapomme on 2012-06-16 13:16

อาหารมีสมุดบันทึกหลายเล่มมากค่ะ
รู้สึกโกรธตัวเองที่ทำให้สมุดบันทึกเล่มแรกหายไป
การจดๆเหมือนมันถูกบันทึกเข้าไปในหัวใจมากกว่าการจำๆโดยสมองนะ...ว่าไหม? big smile
ความทรงจำดีๆถูก memory ไว้แล้วล่ะ confused smile
พูดถึงบันทึกเล่มแรกก็มีเหมือนกันแต่มันเต็มไปด้วยตัวหนังสือ ไม่มีภาพวาดเลย
วาดภาพน่ารักดีจัง  ๕๕

#1 By มะหมิว on 2012-06-15 21:33